เพลงรัก

วันนี้ซื้อหนังสือมาครับเล่มนึงชื่อว่า “รอยเท้าเล็กๆ ของเราเอง” เป็นหนังสือที่รวมบทความของ วินทร์ เลียววาริณ

อ่านไปได้หน่อยนึง เจอตอนนึงโดนมากอย่างแรงเลย ขอยกมาให้อ่านทั้งตอนเลยแล้วกัน

ปล.จะโดนเล่นงานเรื่องลิขสิทธิ์รึป่าวแบบนี้?

ยังไงถ้ามีคนอ่านแล้วถูกใจช่วยสนับสนุนหนังสือเค้าด้วยนะครับ

( ผมช่วยโปรโมตหนังสือแล้วแบบนี้คงไม่ว่าอะไรใช่บ่ แหะๆ)

เพลงรัก

โลกไม่เคยว่างเว้นจากเพลงรัก…
ทุกทุกวันเพลงรักใหม่ ๆ ลอยในอากาศ ประโยค “ฉันรักเธอ” ถูกเปล่งนับพันล้านครั้ง
ฉันรักเธอที่สุดในโลก
ฉันไม่ต้องการอยู่ในโลกที่ปราศจากเธอ
ไม่มีเธอ ฉันยอมตายเสียดีกว่า
เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันเป็นฉัน
เธอเติมเต็มชีวิตของฉัน
เธอกับฉันคือบุพเพสันนิวาสที่ผูกพันมาแต่ปางบรรพ์
ฯลฯ

ทุกวันเพลงรักเพลงแล้วเพลงเล่ากรอกหูของเรา ให้คล้อยตามว่า เราอยู่คนเดียวในโลกนี้ไม่ได้
ภาพยนตร์รักโหมใส่เราว่า รักทำให้เราเป็นคนโดยสมบูรณ์
ละครรักตอกย้ำเราว่า คนที่ไร้คนรักน่าสงสารที่สุดในโลก
เป็นเรื่องน่าสนใจที่จากประชากรหกพันล้านคนในโลก มีเพียงคนคนเดียวที่ทำให้ชีวิตของเรามีความหมาย
เพราะความเชื่อนี้หรือไม่ ที่ทำให้เราต้องดิ้นรนทำตัวให้ใครคนนั้นพอใจ ใช้ชีวิตตามวิถีของคนคนนั้น แม้ว่าจะขัดกับตัวตนของเราก็ตาม
พลันโลกก็ถูกโหมกระหน่ำโดยพายุความเชื่อจากสินค้าต่าง ๆ ที่ตอกย้ำเราทุกวันทุกคืนว่า ปราศจากพวกมัน ชีวิตของเราก็ไร้ค่า

ไม่ขับรถคันนี้ เธอจะไม่เหลียวแล
ไม่ใช้น้ำหอมขวดนี้ เขาจะไปสนใจคนอื่น
ไม่สร้างฐานการเงินที่มั่นคง เธอจะไม่เหลียวแล
ไม่ทำตัวให้ผอม เขาจะสิ้นเยื่อใย

ทันใดนั้นทุกคนก็พากันกลบกลิ่นตัว สวมเสื้อผ้าตามกระแสที่คนกลุ่มหนึ่งสร้าง กิน ดื่ม เล่น นอน ตามตารางที่ถูกกำหนดมา ราวกับหุ่นยนต์ที่ออกมาจากโรงงานเดียวกัน
จริงหรือ? เราใช้ชีวิต ของเราด้วยตัวเราเองไม่ได้หรือ?
ถ้าจริงก็เป็นเรื่องแปลก ในเมื่อเราทุกคนเกิดมาในโลกนี้ตัวคนเดียว และจากโลกนี้ไปคนเดียว เมื่อเราหมดลมหายใจสุดท้าย เราสิ้นใจด้วยตัวของเราเอง
ถ้าจริงก็น่าขันที่เมื่อถึงวัยหนึ่ง คู่รักมากมายแยกเตียงนอนกัน กระทั่งหย่าร้าง รักซึ่งเคยเป็น ความจำเป็นของชีวิตสามารถจืดจาง จนเพลงรักสักล้านเพลงก็มิอาจเยียวยา
บางทีถึงจุดจุดหนึ่ง เราก็พบว่า การสวมเงาของคนอื่นเป็นการเสแสร้งและความเสียสละอย่างผิด ๆ

นักจิตวิทยาด้านความรักบางคนฟันธงว่า ความรักระหว่างหนุ่มสาวคือความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่ง! พฤติกรรมที่เรียกว่า “ความเสียสละ” ที่แท้ก็เพื่อตัวเราเองนั่นเอง

บางทีความรักที่สวยงามที่สุดคือการเข้าใจอีกฝ่าย และไม่พยายามเปลี่ยนอีกฝ่ายหนึ่งมาให้เหมือนกับเรา หรือเปลี่ยนตัวเราให้เหมือนกับอีกฝ่าย หากเคารพความเป็นมนุษย์ซึ่งกันและกัน
เมื่อนั้นประโยค “ฉันรักเธอ” อาจมีความหมายมากกว่านี้ และ “การใช้ชีวิตด้วยตัวของเราเอง” อาจไม่เงียบเหงาอย่างที่คิด

—————————–

จบละครับ โดนดี ฝากอีกรอบใครชอบก็หาซื้อมาอ่านไว้ครับรูปเล่มสวยดีด้วย เก็บสะสมก็ไม่เลวเลยหนังสือแบบนี้

รอยเท้าเล็กๆ ของเราเอง” โดย วินทร์ เลียววาริณ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s