Summer

ชื่อบล๊อกตอนนี้ไม่เกี่ยวกับฤดูร้อนครับ แต่เป็นชื่อตัวละคร และเป็นส่วนหนึ่งของชื่อหนังเรื่องโปรดเรื่องหนึ่งของผม (500) Days of Summer ตัวหนังเรื่องนี้ผมคิดว่าเป็นหนังเรื่องนึงที่มีความน่าสนใจหลายๆอย่างเลยทีเดียว แต่จะอย่างไรบ้างก็มาลองลิสๆดูกัน คำเตือน สปอยล์ และปนเรื่องส่วนตัวซึ่งน่าเบื่อมาก

ตัวหนังเป็นการเล่าเรื่องของ คุณทอมที่ตกหลุมรักคุณซัมเมอร์ตั้งแต่แรกพบ ทอมคือชายหนุ่มผู้เชื่อในรักแท้ รักนิรันด์ รักแรกพบ รักทุกแบบอย่างที่เราพบได้ตามนิยาย, หนัง, เพลง และ ฯลฯ ตามที่เราพบได้ทั่วไปในชีวิตประจำวัน ซัมเมอร์คือหญิงสาวผู้ไม่เชื่อในรักแท้, ชีวิตครอบครัวมีปัญหาตั้งแต่ยังเป็นเด็กและเป็นหญิงสาวที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความสุขของตัวเองเท่านั้น ในช่วงเวลา 90นาทีของหนังเรื่องนี้ จะเป็นการฉายสลับวันไปมา ในช่วง 500 วัน นับตั้งแต่ คุณทอมของเราไปหลงรักคุณซัมเมอร์ได้อย่างไร พัฒนาความสัมพันธ์ไปอย่างไร และเลิกลากันได้อย่างไร และหลังจากเลิกลากันไป ชีวิตแต่ละคนเป็นยังไง

ส่วนตัวผมหลังจากดูจบแล้ว สิ่งที่คอยกระทุ้งในหัวตลอดเลยก็คือ ทำไมกูทำตัวเหมือนไอ้พระเอกหลายอย่างจัง ไม่ว่าจะเป็น คอยเอาใจเขาทุกอย่าง, หลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น, พร้อมจะเป็นทุกอย่างในโลกนี้ให้กับคู่รัก, มัวแต่จินตนาการถึงสิ่งที่ตัวเองไม่รู้เกี่ยวกับคู่รัก, ฟูมฟายในเวลาที่เขาไม่รักเราแล้ว และ ฯลฯ

ผมเคยถามตัวเองว่าการหลงรักเขาจนหมดใจแบบนี้ดีไหม ผมคิดว่าบางส่วนก็ดี บางส่วนก็คงไม่ดี สิ่งที่ผมคิดว่าดีก็คือ หลายๆครั้งที่ผมพบว่าผมกำลังมีความรัก ผมจะรู้สึกเป็นคนที่มีไฟในตัวมากๆ พร้อมที่จะทำสิ่งใหม่ๆ เรียนรู้อะไรใหม่ๆตลอดเวลา อย่างเช่น ผมเริ่มเรียนรุ้ภาษาใหม่ๆ, กลับมาหัดเขียนภาพdrawing, (กำลังจะ)หัดเล่นกีต้าร์, ออกกำลังกายหนักกว่าเดิม และอย่างอื่นอีกมากมาย ภายในช่วงเวลาแค่เดือนเดียว ทั้งๆที่ปกติ กว่าเราจะยอมทำอะไรซักอย่างที่ว่ามานั้นมันจะต้องมีเหตุจำเป็นและมีเหตุผลมากจนเกินพอ เราถึงจะยอมทำมัน แต่เวลาที่เราหลงรัก สิ่งที่กระตุ้นให้ทำมันกลับมีแค่อย่างเดียว คือความรู้สึกที่เราคอยบอกตัวเองว่า “เห้ย กูอยากเป็นคนที่ดีกว่านี้ เพอเฟคกว่านี้ เก่งกว่านี้เพื่อคนที่เรารักหว่ะ”

แต่ทุกๆสิ่งที่มันมากไปมันก็มีผลเสียกลับมาเสมอ ผมคิดว่าข้อเสียสำหรับการที่เราเป็นคนแบบนี้นั้นก็คือถ้าจิตใจไม่แข็งแรงพอ คุณจะอาการหนักมากเมื่อคุณผิดหวังในรักครั้งนี้ หลายคนอาการหนักถึงฆ่าตัวตายก็มีให้เห็นอยู่เรื่อยไป ตัวผมเองที่เคยเชื่อมาตลอดว่าจิตใจตัวเองแข็งแกร่ง พร้อมรับความผิดหวัง ยอมเป็นผู้รักที่มีแต่ให้ แต่เมื่อถึงเวลาจริงๆก็ยังไม่เคยทำใจได้ง่ายๆเลยจนกว่าเวลามันจะผ่านไปซักครึ่งปี++ ระหว่างนั้นก็เมาหัวราน้ำเป็นว่าเล่น เสียงานเสียการจนperformance drop อย่างเห็นได้ชัดอยู่เรื่อยไป

ถ้าอย่างนั้น เราควรรักแบบไหนหล่ะ?

ผมก็ตอบไม่ได้ครับเพราะผมเองก็ยังไม่สามารถทิ้งนิสัยที่หลงรักแบบคุณทอมได้ แต่ส่วนตัวผมคิดว่า รักแบบพอประมาณ รักแบบรักตัวเองให้มากกว่ารักคนอื่นอย่างที่คุณซัมเมอร์ทำก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจ ในเนื้อเรื่องคุณจะเห็นได้ว่า ซัมเมอร์แทบจะไม่เคยเสียใจเลย เพราะว่าซัมเมอร์ ทำทุกอย่างด้วยพื้นฐานที่ว่า ฉันรักที่จะทำสิ่งนี้เพราะฉันรักตัวเองนั่นเอง

สุดท้ายจะรักผิดรักถูกอย่างไร ผมก็คงตอบไม่ได้ ตอบได้แค่ว่า หนังเรื่องนี้ quote โดนใจเพียบเลยครับ เช่น

Tom: Either she’s an evil, emotionless, miserable human being, or… she’s a robot.

หรือจะกระทุ้งความจริงกันกับซัมเมอร์

Summer: There’s no such thing as love, it’s fantasy…

หรือจะยังแฟนตาซีกันต่อกับคุณทอม

Tom: I love how she makes me feel, like anything’s possible, or like life is worth it.

หรือจะเป็นอันนี้ที่ผมรู้สึกว่ามันทำให้เราใจสั่นมากถ้าเราเป็นทอม

Summer: I just… I just woke up one day and I knew.

Tom: Knew what?

Summer: …What I was never sure of with you.

และสุดท้ายที่ถ้าผมเป็นทอมผมก็คงบอกได้ว่าผมใจสลายมาก

Summer: We’re just fr…

Tom: [Interrupting] No! Don’t pull that with me! This is not how you treat your friend! Kissing in the copy room? Holding hands in IKEA? Shower sex? Come on! Friends my balls!

ตอนนี้ง่วงแล้วขอตัดจบดื้อๆแบบนี้เลยแล้วกัน สวัสดี

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s